|
|
Is er leven na de tweede dood? |
|
|
|
(signalering van een hernieuwde belangstelling in de evangelische wereld) door TON VERDAM Er wordt niet zoveel geschreven of gepreekt over de tweede dood.[1] Terwijl het eeuwig oordeel toch in Hebreeën genoemd staat bij het fundament van het eerste onderwijs.[2] Er zijn tal van boeken of preken die gaan over bekering, geloven of de wedergeboorte maar weinig die gaan over de hel, terwijl Hebreeën juist aan het laatste meer aandacht schenkt,[3] en ook Jezus dat onderwerp vaker noemt dan bijvoorbeeld de aankondiging van Zijn lijden. Over leven na de dood wordt verschillend gedacht. Het is juist nu weer actueel vanwege onze wetgeving inzake euthanasie [4] en abortus, maar ook omdat er zoveel zelfmoord plaats?vindt (in Nederland gemiddeld 5 per dag) en veel media het op een ongezonde manier belichten. Naast het feit dat er een geest heerst van zelfvernietiging, leven we ook in een tijd van escapisme, waarin mensen proberen te vluchten onder de druk van het leven uit door verdovende middelen of alcohol te gebruiken, vertier te zoeken of een einde aan hun leven te maken door zelfdoding met de gedachte dat dan alles voorbij is en men ophoudt te bestaan of opgaat in het Niet. [5] Alsof er na de dood geen bewustzijn meer zou zijn! Zelfs bij christenen krijgen deze ideeën hoe langer hoe meer ingang en treffen we een aantal verschillende overtuigingen aan. Ik zal proberen in het hiernavolgende een kort overzicht te geven omtrent hoe men denkt over wat er gebeurt na de dood. [6] VERSCHILLENDE OVERTUIGINGEN [7]: I. Sommigen zeggen dat alleen 'heiligen' behouden zullen worden, en dat zondaars volledig op zullen houden te bestaan (Alvernietiging). daarvan zeggen sommigen: a. dat dit voor zondaars al gebeurt bij hun eerste dood zodat er voor hen geen opstanding is ten oordeel. [8] b. dat dit voor zondaars gebeurt op of na de dag des oordeels, waarbij de tweede dood erna volgt als een opgaan in het Niet en er geen leven is na de tweede dood.
[1] Aanverwante termen zijn: de buitenste duisternis, de poel van vuur, de hel, de verbranding, plaats waar de worm niet sterft en het vuur niet uitblust. (zie: o.m. Mat. 13:50, Mat. 22:13, Luk. 13:28, Mar. 9:48, Openb. 20:14) [2] De eerste vier, bekering van dode werken, geloof in God, een leer van dopen en van oplegging van handen, kijken terug naar het verleden. De overige twee, opstanding der doden en eeuwig oordeel, kijken vooruit naar de toekomst. ( Hebr. 6:1-8). [3] Doch als hij doornen en distelen draagt, is hij ondeugdelijk en niet ver van de vervloeking, die uitloopt op verbranding. ( Hebreeen 6:8) [4] Lett. 'De goede dood', een officiële standpuntbepaling hierover van de Broederschap van Pinkstergemeenten is op aanvraag bij de Pinkstergemeente Almere verkrijgbaar (
Dit e-mailadres wordt beschermd tegen spam bots, u heeft Javascript nodig om het te bekijken
). [5] Onder andere de leer der Sadduceeën. 'Want de Sadduceeën zeggen, dat er geen opstanding is, noch engel of geest, maar de Farizeeën belijden zowel het een als het ander'. ( Hand. 23:8) Een andere gedachte, die van reincarnatie, laat ik even buiten de beschouwing van dit 'vlugschrift'. [6] Hierbij laat ik de diverse gedachten over 'ziele-slaap' en tussentijdse of tijdelijke verblijfplaatsen als graf, sheol/hades, paradijs, tartarus, buiten beschouwing. [7] Gegevens ontleend aan The Road to Hell, David Pawson, Hodder & Stoughton, London, 1992. [8] De dood is dan tegelijkertijd het oordeel geworden als loon op hun zonden. Vergelijk hiermee Joh. 5:29; 'en zij zullen uitgaan, wie het goede gedaan hebben, tot de opstanding ten leven, wie het kwade bedreven hebben, tot de opstanding ten oordeel'.
II. Anderen zeggen dat iedereen uiteindelijk behouden wordt en in de hemel komt (Alverzoening). [9] daar is weer een globale onderverdeling in: a. degenen die zeggen dat iedereen, vroeger of later, behouden zal worden doordat ze een tweede kans krijgen (zelfs na hun dood). b. degenen die zeggen dat iedereen, door het offer van Christus, reeds automatisch behouden is. [10] Dit laatste punt (II.) wordt ook wel als een gevolgtrekking gezien uit de gedachte over de 'onster?velijkheid van de ziel' dat een uitgangspunt was in het denken van de griekse filosoof Plato. [11] De bijbel leert ons dat alleen God zonder begin en einde, dus ook onsterfelijk, is [12]. Zowel engelen als mensen zijn geschapen en hebben een begin. De vraag is hebben ze ook een einde? Zo nee, hoe brengen mensen die niet behouden zijn, dan de eeuwigheid door? [13] Want zij kunnen niet meer sterven; immers, zij zijn aan de engelen gelijk en zij zijn kinderen Gods, omdat zij kinderen der opstanding zijn. (Lucas 20:36) Voor de duivel en zijn engelen geldt: Want over de engelen ontfermt Hij Zich niet, maar Hij ontfermt Zich over het nageslacht van Abraham. (Hebreeen 2:16
en de duivel, die hen verleidde, werd geworpen in de poel van vuur en zwavel, waar ook het beest en de valse profeet zijn, en zij zullen dag en nacht gepijnigd worden in alle eeuwigheden. (Openbaring 20:10) Deze poel van vuur en zwavel is de tweede dood: 13 En de zee gaf de doden, die in haar waren, en de dood en het dodenrijk gaven de doden, die in hen waren, en zij werden geoordeeld, een ieder naar zijn werken.14 En de dood en het dodenrijk werden in de poel des vuurs geworpen. Dat is de tweede dood: de poel des vuurs.15 En wanneer iemand niet bevonden werd geschreven te zijn in het boek des levens, werd hij geworpen in de poel des vuurs. (Openbaring 20:13-15) De vraag luidt; is deze dood een opgaan in het Niet, waar het vuur uiteindelijk leidt tot volkomen vernietiging en dus een sterven van de ziel, of is deze dood een pijniging, afgescheiden van God, die eeuwig duurt? M.a.w. Is er bewustzijn na de tweede dood? Een leven in een hel? Waar niet alleen de duivel en zijn engelen zijn, het beest en de valse profeet maar ook anderen, wier naam niet geschreven staan in het boek des levens? Ton Verdam
[9] Met onder meer de gedachte dat God straks 'alles in allen' is (1 Cor.15:28). Pawson antwoordt daarop dat criminelen die buiten de maatschappij gesloten worden toch ook nog onder de regering van hun land vallen?
[10] Een variant hierop zegt 'Eens gered, altijd gered', dat je, als je eenmaal christen bent, niet meer verloren kan gaan, ook al blijf je zondigen of val je van je geloof af. (Er staan in het N.T. alleen al zo'n 100 bijbelteksten die laten zien dat behoud voorwaardelijk is - wie volhardt tot het einde - en afhangt van een tegen?woordige-tijd-geloof.)
[11] David Pawson stelt daar de hebreewse gedachte tegenover van een sterfelijke ziel die een onsterfelijk lichaam krijgt. pag. 23 en 34 van zijn boek the Road to Hell.
Zie, alle zielen zijn van Mij, zowel de ziel van de vader als die van de zoon zijn van Mij; de ziel die zondigt, die zal sterven. (Ezechiel 18:4)
En weest niet bevreesd voor hen, die wel het lichaam doden, maar de ziel niet kunnen doden; weest veeleer bevreesd voor Hem, die beide, ziel en lichaam, kan verderven in de hel. (Matteus 10:28)
Want dit vergankelijke moet onvergankelijkheid aandoen en dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen. (1 Corinthiers 15:53)
[12] 'eer de bergen geboren waren, en Gij aarde en wereld hadt voortgebracht, ja, van eeuwigheid tot eeuwigheid zijt Gij God'. (Psalm 90:2) 'Hoor naar Mij, Jakob, Israel, mijn geroepene. Ik ben dezelfde, Ik ben de eerste, ook ben Ik de laatste' (Jesaja 48:12)
[13] S.H. Travis, van St. Johns College, Engeland schreef in 1988 in The New Dictionary of Theology (uitg. IVP) dat de onderwerpen eeuwigdurende (bewuste) pijniging en voorwaardelijke onsterfelijkheid nog punten zijn van discussie. Inmiddels zijn hierover diverse publicaties verschenen. Roger Forster verdedigt het standpunt dat de pijniging en het vuur van de hel uiteindelijk leidt tot totale vernietiging met 'tot in eeuwigheid' als resultaat. (Roger Forster, Man's Eternal Destiny Heaven and Hell, Ichthus, London 1992)
|
|
|
