|
LAMMEN LOPEN, DOVEN HOREN, STOMMEN SPREKEN!!!  Ik was van woensdag 23 tot maandag 28 juli met een team van Convoy of Hope op outreach in Albanie.
Albanie stond onder de dictatuur van Hoxha (1908-1985) bekend als het meest atheistische land ter wereld. Momenteel is religie er weer toegestaan. 70% Van het land is islamitisch. Dat is nog een erfenis uit de Ottomaanse (Turkse) overheersing uit het begin van de 15e eeuw. Oorspronkelijk was het een land dat ook door de apostel Paulus is aangedaan op een van zijn zendingsreizen.
In Rom. 15:18-19 staat: “ Want ik zal het niet wagen van iets anders te spreken dan van hetgeen Christus door mij bewerkt heeft, om heidenen tot gehoorzaamheid te brengen door woord en daad, door kracht van tekenen en wonderen, door de kracht des Geestes. Zo heb ik, van Jeruzalem uit rondreizende tot Illyrie toe, de prediking van het Evangelie van Christus volbracht.” Illyrie is het hedendaagse Albanie-Kosovo. Ook Dalmatie (2 Tim 4:10) is een andere naam voor die streek.Albanie is geen lid van de Europese Unie en één van de armste landen van Europa. Ruim85% van het onder de VN gestelde aangrenzende Kosovo bestaat uit Albanezen. Gemiddeld verdient iemand in de horeca 150 euro per maand, in het hoger onderwijs is dat 250 euro en een huisarts verdient er zo’n 500 euro per maand. (Ter vergelijking: een leaseauto kost bij ons al gauw meer). Daar staat tegenover dat het leven goedkoop is. Huizenprijzen en voedsel zijn laag. Het klimaat is aangenaam tot heet.
 Onze outreach was een mix van praktische hulpverlening en geestelijke bemoediging van de plaatselijke gemeenten. Dit kwam tot uiting in het samenstellen en uitdelen van voedselpaketten aan gevangenen en armen, klusjes rond één van de kerkgebouwen en het doen van samenkomsten. Voor de donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag stonden outreaches op het programma in respectievelijk een gevangenis, een missiepost in een dorp, een dienst in een gemeente en een outreach in een park in het centrum van de stad.
Ik werd al gauw gebombardeerd tot de ‘ín house’ prediker van het team. We werkten samen met een Word of Life en een Church of God gemeente.
De eerste preek hield ik op de binnenplaats van een gevangenis over het oplossen van conflicten. Conflicten met medegevangenen, bewakers, de maatschappij, familierelaties, met God en met jezelf. Ik legde de weg van verzoening uit door middel van de conflictbemiddelaar Jezus en ging voor in het zondaarsgebed. Hierbij liet ik de gevangenen zichzelf de handen opleggen omdat de mensen van ons team niet met hen konden bidden. Na afloop van het gebed gaven een zestal gevangenen en een bewaker te kennen hun leven aan Jezus te hebben gegeven.
De tweede keer sprak ik in de vrije ruimte van een cafe-restaurant. We hadden de moslimbevolking van het dorp daarnaartoe uitgenodigd om voedselpaketten in ontvangst te nemen. Het was een aardige zwart-wit preek die ik eindigde door een symbolische cirkel van licht te trekken en een uitnodiging te doen om in het licht te komen. Een twintigtal moslims, waaronder veel jongeren, baden het zondaarsgebed met ons mee. Even daarvoor was de moslim-chief van het dorp in allerijl vertrokken en tijdens de preek gingen sommige demonen flink krijsend tekeer. De confrontatie met het rijk der duisternis was heel reeel.
Op zaterdagochtend werd ik uitgenodigd door de plaatselijke voorganger om een huisbezoek af te leggen om te bidden voor een terminale kankerkpatiente. In de slaapkamer werden we vergezeld door een aantal buurvrouwen die ook lid waren van zijn kerk. Ik legde het principe uit van het Koninkrijk van God dat nu al is maar nog niet volkomen. Dit deed ik aan de hand van Noach in de Ark die op weg was naar de ‘overkant’ en op een gegeven moment al een teken van die overkant in zijn ark zag door het takje van de duif die hij had uitgezonden. Soms, als God een wonder doet, zien we door de heilige Geest iets van de werkelijkheid van Gods nieuwe wereld. De vrouw is diezelfde dag nog overleden en veilig aan de andere kant aangekomen. Ze geloofde. Terwijl we echter bij een van de buurvrouwen baden en in een geest van aanbidding waren, leidde de Heer me om voor andere zieken te bidden. De dag ervoor had de Heer me 2 genezingen laten zien – en linker knie en een linker doof oor. Toen daarom een buurvrouw gebed vroeg voor haar linkerknie, had ik geloof voor genezing. De Heer genas onmiddellijk en ook een van de Convoy of Hope mensen werd genezen van haar knie. Ze had een operatie gepland staan in de Verenigde Staten in de maand september maar kon nu meerdere keren de trap op en af rennen. De twee aanwezige teamleden van het Convoy of Hope waren zo aangeraakt door de Heer dat ze de rest van de middag tijd nodig hadden om met Hem alleen te zijn. Ik bombardeerde ze meteen tot mijn bedieningen team voor de dienst die avond. Ik sprak toen over leven uit genade en wandelen met God. Na afloop vroeg ik of er iemand was met een doof linkeroor. Deze kwam inderdaad en werd op slag genezen. prijst God! Toen ze echter aan kwamen zetten met een jochie van een jaar of acht dat nog nooit had gesproken werd ik wel even op de proef gesteld omdat ik meer wonderen niet door had gekregen van de Heer. In het begin kon de jongen geen enkel geluid uitbrengen, na verloop van tijd kon hij echter zelfs de woorden hallelujah Jesu schreeuwen. Andere genezingen waren ogen en een blinde darm of iets dergelijks. In ieder geval iemand met flink veel pijn en die niet geopereerd kon worden vanwege de hitte en het gevaar op bacteriele infectie. Er volgden nog meer genezingen. Dit had tot resultaat dat de directeur van het Convoy of Hope Oost Europa ’s avonds bij de evaluatie de tekst uit Jesaja 61 aanhaalde en memoreerde dat dit de eigenlijke doelstelling was voor Convoy of Hope en dat het naast de praktische hulpverlening in het vervolg wat hem betrof standaard onderdeel zou uitmaken bij hun hulpverleningsaanbod.
De vierde keer sprak ik in de openlucht in een park aan de hand van voorbeelden uit de natuur. Ook nu velen die het zondaarsgebed meebaden en hun leven aan de Heer gaven en velen die kwamen om persoonlijk gebed. Op individueel niveau had ik een paar persoonlijke gesprekken met mensen wat een zichtbare verandering teweeg bracht in hun houding. God gebruikte me in de gave van woorden van kennis waardoor harde harten zacht werden.
Al met al was deze korte outreach zeer gezegend en heb ik een aantal rijke lessen geleerd. Wat mij betreft: dit smaakt naar meer! Ik heb Albanie en haar prachtige inwoners in mijn hart gesloten. Voor volgend jaar september staat er een grootscheepse campagne gepland in samenwerking met vele plaatselijke gemeenten in de hoofdstad Tirana waar duizenden mensen worden verwacht. Ik vraag uw voorbede voor de twee voorgangers: pastor Koli en pastor Erion (zie foto en onderstaande link).  Convoy Of Hope Europe website
Ton Verdam |
